De film Süskind van regisseur Rudolf van den Berg speelt zich af in 1942. In het bezette Amsterdam zet  de joodse Walter Süskind zijn leven op het spel door zijn positie als Schouwburg directeur te gebruiken om honderden joodse kinderen te behoeden voor transport naar de concentratiekampen. In Süskind spelen o.a. Jeroen Spitzenberger, Nyncke Beekhuyzen, Karl Markovics, Katja Herbers, Nasrdin Dchar en Tygo Gernandt.

Het lespakket bestaat uit een dvd met beeldmateriaal en een handleiding voor de docent met achtergrondinformatie en vragen voor in de klas. Het lespakket Süskind is bestemd voor de bovenbouw van het basisonderwijs en de onderbouw van het voortgezet onderwijs. De thema’s die aan bod komen zijn de Jodenvervolging, verzet, verraad en onderduiken. Deze worden in beeld gebracht door fragmenten uit de speelfilm, getuigenverklaringen en archiefbeelden

Tevens is de soundtrack van de film uitgebracht en is er een biografie over Walter Süskind verschenen, geschreven door Mark Schellekens en uitgegeven door Athenaeum.

San Fu Maltha van Fu Works (Oorlogswinter; Zwartboek), Jeroen Koolbergen van Cadenza Films (Tirza) en Reinier Selen (Nothing Personal; Van God Los) produceerden Süskind in coproductie met VARA.

Distributeur Independent Films brengt Süskind uit in 112 Nederlandse bioscopen.

Tot 1940 was de Hollandsche Schouwburg een populair theater in Amsterdam. In juli 1942 vorderden de nazi’s de schouwburg als verzamelplaats voor de deportatie van joden. Duizenden joden uit Amsterdam en omstreken moesten zich er melden of werden er onder dwang naartoe gebracht en moesten vervolgens daar of in de tegenovergelegen crèche wachten op hun deportatie naar doorgangskamp Westerbork en verder naar de concentratie- en vernietigingskampen.Walter Süskind (1906-1945) was aangesteld als hoofd van het joodse personeel in de Hollandsche Schouwburg om de deportatie efficiënt te laten verlopen. Vanuit deze positie wist hij samen met vele verzetsmensen, joods en niet-joods, minstens zeshonderd kinderen uit de crèche en een onbekend aantal volwassenen uit de schouwburg voor deportatie te behoeden.

De Hollandsche Schouwburg is zeventig jaar na de deportaties een monument ter nagedachtenis aan de joodse slachtoffers van de naziterreur, een plek om stil te staan bij wat vernietigd is. Er wordt gewerkt aan een grootschalige vernieuwing om het gebouw om te vormen tot een volwaardig nationaal Sjoa-museum, een museum over de jodenvervolging in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog.

De Hollandsche Schouwburg maakt samen met het Joods Historisch Museum, JHM Kindermuseum en de Portugese Synagoge deel uit van het Joods Cultureel Kwartier Amsterdam.

De Hollandsche Schouwburg is dagelijks te bezoeken. Meer informatie: www.hollandscheschouwburg.nl

Hieronder is een aantal foto- en videoverslagen van de aanwezige pers te bekijken.

SBS Shownieuws

Wakker Nederland (vanaf deel 2, minuut 08.06

 Nu.nl 

Waar:                           Cinemec Ede
Wanneer:                   maandag 16 januari
Aanvang:                   20.00 uur
Prijs:                            € 20,- incl. een hapje en drankje
Kaartverkoop:         www.cinemec.nl

Tot dan!

Süskind vertelt het verhaal van de joodse verzetsheld Walter Süskind, die tijdens de Tweede Wereldoorlog werkzaam was voor de Joodsche Raad. De film is vanaf 19 januari in de bioscoop te zien.

Janine Jansen tekende in 2003 als eerste Nederlandse artiest een internationaal, exclusief platencontract bij Decca in Londen.  Inmiddels heeft ze 7 albums uitgebracht die allen de platina status verwierven. Wegens de hoge verkoopcijfers op iTunes benoemde de Britse krant The Independent Janine Jansen tot ‘ Queen of the download’. De track ‘Zomer 1945’ is vanaf vrijdag 13 januari verkrijgbaar via iTunes. In de videoclip zijn beelden uit de film te zien.

Bent u gered uit de Hollandsche Schouwburg, werkte u hier tijdens WO II of had u een rol bij het redden van de kinderen uit de crèche? Of bent u op aan andere manier direct verbonden met de geschiedenis rond Walter Süskind?

Dan nodigen de producenten van Süskind u graag uit om de film vóór bioscooprelease 19 januari alvast te komen zien.

Aanmelden kan via sanne@fuworks.nl. Dan zult u een bevestiging met de details per e-mail ontvangen.

In maart 2011 werd ik weer gebeld of ik de rol van Felix Halverstadt dan misschien wilde spelen. Ik had het script nooit gekregen, dus ik ging er van uit dat de rol waarvoor ik in november benaderd werd de rol van Felix was. Ik zei: ‘’Dus het gaat toch door?’’. Ik kan me nog herinneren dat de dame aan de andere kant van de lijn een beetje verbaasd reageerde maar toch antwoordde met ‘ja’ en dat ze contact zou opnemen met mijn agent. Die avond had ik mijn agent Henze Pegman op mijn voice mail. Vol enthousiasme feliciteerde hij mij met de rol. Ik dacht: wat lief maar tegelijkertijd vond ik het ook een beetje overdreven voor een rol van twee draaidagen. Dus ik belde hem terug en weer krijg ik een hele enthousiaste Henze aan de lijn. Dus ik zei: ‘’Henze, je bent wel erg blij met die twee draaidagen?’’ Waarop hij zei: ‘’Twee draaidagen? Je bedoelt dertien draaidagen!’’ Op dat moment had ik nog niets van het script gelezen. Hij zei: ’’Felix Halverstadt is de rechterhand van Walter Süskind geweest, het is een mooie en belangrijke bijrol.’’ Waarop ik antwoordde met de woorden: ‘’WHAT THE F…?!! ‘’

Één dag later kreeg ik het script. Ik las het in één ruk uit. Wat een geweldig verhaal vond ik het. Het voelde alsof ik een boek aan het lezen was. Een echte pageturner. Ik las ook wat de rol van Felix Halverstadt inhield. Ik had tranen in mijn ogen. Niet alleen door het verhaal maar vooral omdat Rudolf mij de kans gaf om zo’n rol te spelen.

Alles moest in een rap tempo geregeld worden. Een week nadat ik toegezegd had stond ik al interviews te geven bij de castpresentatie in de het Joods Historisch Museum. Nog geen week later stond ik op de set in België. Anderhalve maand later was ik al voor de opnames twaalf dagen in Roemenië. Wat een ervaring was dat! Ik was de eerste draaidag zo onder de indruk van alles en iedereen om me heen. Je moet je voorstellen dat je zelf in kledij loopt uit die tijd, inclusief ster, en dat er ook nog eens 150 figuranten op de set lopen waarvan het leek alsof ze rechtstreeks uit die tijd geplukt waren. Ik was zo van slag was dat mijn stem niet volledig mee wilde doen, alsof alle spanningen rechtstreeks naar mijn stembanden gingen. Ik weet nog goed dat onze geluidsman steeds riep dat ik harder moest praten. Gelukkig waren die spanningen de rest van de draaidagen verdwenen en kon ik lekker spelen. Het was trouwens een genot om naast Jeroen Spitzenberger te staan. Wat een sympathieke man en wat een geweldige acteur! En natuurlijk Rudolf: een echte acteursregisseur die altijd maar mee blijft denken en je uitdaagt om continu te gaan voor het allerbeste. Wederom was het een hele fijne samenwerking.

Ik ben ervan overtuigd dat het een prachtige film gaat worden.

Nasrdin Dchar

Ralph had geen enkele spel-of castingervaring, en wij zijn eigenlijk per toeval de filmwereld ingerold. Tijdens een etentje bij goede vrienden van ons tipten dezen ons dat Kemna Casting op zoek was naar kinderen met donker haar en ogen en een blank huidje, voor een nieuwe Nederlandse filmproductie. Bij wijze van een grap heb ik toen wat foto’s doorgemaild en zo is het balletje gaan rollen. Leuk detail is dat de dochter van dezelfde vrienden uiteindelijk het zusje mocht spelen van Ralph in de film: Madelief Blank werd Roosje Waterman. De kinderen kennen elkaar al hun hele leven, dus dat schept ook in de film meteen een extra geloofwaardige band.

Ondanks het feit dat hij als zeven jarig jongetje met voor hem heftige scènes werd geconfronteerd, heeft vooral Elisabeth Heesemans (de kindercoach) ervoor gezorgd dat hij hier totaal geen last van had. Integendeel, hij is geen dag met tegenzin gaan filmen, en wanneer ik hem in het hotel ‘s ochtends wekte en hij met zijn dikke bos haar in een soort coupe-explosie slaperig naar mij opkeek, was zijn eerste zin vaak: “Mama, welke scènes heb ik vandaag?”, waarna hij uit bed sprong en zich meteen aankleedde. Dit gaat thuis normaliter heel anders!

Als ik terugkijk op de begeleiding waren het zowel Elisabeth als de rest van de cast en crew, die echt de moeite namen om de kinderen op hun gemak te stellen en altijd een vriendelijk woord of aai over hun hoofd gaven op het juiste moment. Ralph heeft op die manier vertrouwen gekregen in hen, maar ook de bevestiging dat hij het goed deed. Hierdoor groeide hij volgens mij ook in zijn rol van Simon en kon hij op geloofwaardige wijze invulling geven aan de eisen die aan hem werden gesteld. Ook werd hij fantastisch begeleid in die zin dat oorlog, wreedheden en verraad voor hem op een kinderlijke manier toch een plekje konden krijgen. Wel had hij natuurlijk veel vragen, en deze hebben wij regelmatig moeten beantwoorden. Je komt er dan ook meteen weer achter dat vele vragen eigenlijk niet te beantwoorden zijn. Want hoe leg je een kind van zeven uit dat kinderen tijdens een oorlog op transport worden gezet en gedood? Door de juiste begeleiding heeft hij gelukkig geen nare herinnering aan scènes die toch heel pittig konden zijn. Integendeel, hij vond het een groot en geweldig avontuur en vindt het jammer dat het voorbij is.

Kortom, enorm veel lof voor iedereen.

Toen ik Ralph laatst vroeg wat hij nu het meeste mist als hij aan Roemenië en de film terug dacht was zijn antwoord allereerst: “het zwembad!“ Tja, het blijft een kind… Maar daarna volgden meteen: “Elisabeth, Jeroen, Rudolf en Koert. Oh ja, en ook alle anderen.”

Ralph is nu weer een klein ventje dat de hele dag met een bal in de weer is en ‘s ochtends moeilijk zijn bed uitkomt. Maar hij is een enorme ervaring rijker, die niemand hem meer afneemt. Wij kijken als gezin natuurlijk uit naar de première en weten zeker dat het een waanzinnig mooie film gaat worden. Wij zijn super trots op onze Ralphie, dat hij daar een bijdrage aan heeft mogen leveren.

Vivian & Jeroen Moerman

Dan visualiseer je als kind dat het een gigantisch groot viaduct is en ben je benieuwd hoe het er in het echt uit zal zien.

Hetzelfde geldt voor een dagje figureren in een film die ook de naam “Süskind” draagt. Je vraagt jezelf af hoe het er uit gaat zien en wat jouw rol (hoe klein ook) daarin mag zijn.

Het is bijzonder om met je vrouw uitgenodigd te worden en om mee te mogen doen in een film die jouw naam draagt, omdat je familie bent van iemand die in de oorlog vele levens heeft weten te redden.

En dan is het zover… je bent omgekleed in de kleding die voor iedereen toen gewoon was, en wordt verteld wat je moet doen op het moment dat ‘actie’ word geroepen en ‘cut’, en dat je absoluut jezelf moet zijn en niet in de camera mag kijken omdat het anders niet natuurlijk is.

Na tientallen keren herhalen wat je opgedragen werd, klinkt het seintje dat we klaar zijn en ons om mogen kleden, om vervolgens een lunch te nuttigen waar ook de producenten bij zijn en allerlei mensen die dit mede mogelijk hebben gemaakt. Ook maken we kennis met de vriendelijkheid die dit alles uitstraalt en ontmoet je mensen waar je telefonisch of via de mail mee gecommuniceerd hebt zoals Sanne en Naomi.

Ruim in de middag is er nog een samenzijn gepland waarin ons wordt uitgelegd hoe het er aan toe gaat bij de film en wat er allemaal bij komt kijken. Het is verbazingwekkend te noemen wat we te horen krijgen en het schept een waar respect voor een ieder die deze mooi emotionele en waargebeurde film mogelijk maakt.

Er wordt ons tevens duidelijk gemaakt wat hoe er verschillende emoties opgeroepen kunnen worden met de muziek van een film en het duurt dan ook niet lang voordat ik daarmee wordt geconfronteerd.

We zien eerst een paar fragmenten waarbij je al stil wordt en je gedachten meegaan met wat er in die tijd toch allemaal voor verschrikkelijke dingen zijn gebeurd… en dan komt die teaser die in de bioscoop gaat draaien met de muziek erbij.

Al gauw zit er iets in mijn keel wat er niet meer uit te krijgen is, ik kan er niet meer van praten en mijn emoties worden zo heftig dat mijn lichaam het niet meer binnen kan houden… De tranen stromen over mijn wangen een weg zoekend naar beneden… Ik kan niets meer uitbrengen.

Zelfs als ik dit stukje schrijf schiet ik weer helemaal vol en huil als een kind, het voelt bij mij alsof ik er zelf bij geweest ben… zo diep gaat het!

Tja, een film die de naam “Süskind“ draagt, ik ben zo dankbaar en woorden schieten hierbij tekort. En dan ben je zelf nota bene op 5 mei – Bevrijdingsdag – geboren!

Alfred Walter Suskind (achterneef van Walter Süskind)

Iedereen is van harte welkom om lid te worden van de Community Joods Monument

De doelstellingen van de Community Joods Monument zijn:

• Het levend houden van de herinnering aan alle joden in Nederland die de tijdens de Sjoa zijn vermoord of omgekomen
• Een vollediger en veelzijdiger beeld schetsen van de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog, de joodse gemeenschap in Nederland en de Sjoa dan op het Digitaal Monument mogelijk is
• Het bieden van een platform tot uitwisseling van informatie en het leggen van contacten

www.hollandscheschouwburg.nl

www.communityjoodsmonument.nl