Een dag figureren in “Süskind”, een film die jouw naam draagt.
Als klein kind werd mij verteld dat er een brug was genoemd naar mijn oudoom. Die zou in Amsterdam zijn, vlakbij het Joods Historisch Museum, en de “Walter Süskind-brug” heten.
Dan visualiseer je als kind dat het een gigantisch groot viaduct is en ben je benieuwd hoe het er in het echt uit zal zien.
Hetzelfde geldt voor een dagje figureren in een film die ook de naam “Süskind” draagt. Je vraagt jezelf af hoe het er uit gaat zien en wat jouw rol (hoe klein ook) daarin mag zijn.
Het is bijzonder om met je vrouw uitgenodigd te worden en om mee te mogen doen in een film die jouw naam draagt, omdat je familie bent van iemand die in de oorlog vele levens heeft weten te redden.
En dan is het zover… je bent omgekleed in de kleding die voor iedereen toen gewoon was, en wordt verteld wat je moet doen op het moment dat ‘actie’ word geroepen en ‘cut’, en dat je absoluut jezelf moet zijn en niet in de camera mag kijken omdat het anders niet natuurlijk is.
Na tientallen keren herhalen wat je opgedragen werd, klinkt het seintje dat we klaar zijn en ons om mogen kleden, om vervolgens een lunch te nuttigen waar ook de producenten bij zijn en allerlei mensen die dit mede mogelijk hebben gemaakt. Ook maken we kennis met de vriendelijkheid die dit alles uitstraalt en ontmoet je mensen waar je telefonisch of via de mail mee gecommuniceerd hebt zoals Sanne en Naomi.
Ruim in de middag is er nog een samenzijn gepland waarin ons wordt uitgelegd hoe het er aan toe gaat bij de film en wat er allemaal bij komt kijken. Het is verbazingwekkend te noemen wat we te horen krijgen en het schept een waar respect voor een ieder die deze mooi emotionele en waargebeurde film mogelijk maakt.
Er wordt ons tevens duidelijk gemaakt wat hoe er verschillende emoties opgeroepen kunnen worden met de muziek van een film en het duurt dan ook niet lang voordat ik daarmee wordt geconfronteerd.
We zien eerst een paar fragmenten waarbij je al stil wordt en je gedachten meegaan met wat er in die tijd toch allemaal voor verschrikkelijke dingen zijn gebeurd… en dan komt die teaser die in de bioscoop gaat draaien met de muziek erbij.
Al gauw zit er iets in mijn keel wat er niet meer uit te krijgen is, ik kan er niet meer van praten en mijn emoties worden zo heftig dat mijn lichaam het niet meer binnen kan houden… De tranen stromen over mijn wangen een weg zoekend naar beneden… Ik kan niets meer uitbrengen.
Zelfs als ik dit stukje schrijf schiet ik weer helemaal vol en huil als een kind, het voelt bij mij alsof ik er zelf bij geweest ben… zo diep gaat het!
Tja, een film die de naam “Süskind“ draagt, ik ben zo dankbaar en woorden schieten hierbij tekort. En dan ben je zelf nota bene op 5 mei – Bevrijdingsdag – geboren!
Alfred Walter Suskind (achterneef van Walter Süskind)
beste alfred ,ook ik was op de set met man en dochter .we waren er vol van overtuigt dat we in de sfeer van de oorlogstijd onze figurantenrol goed hebben gespeeld.. we waren eensgezind en ons bewust van hoe het zou zijn geweest in die tijd.als we over de straat liepen en wij elkaar tegemoet kwamen hebben we die sfeer vastgehouden. u met mevrouw vriendelijk knikkend en de hoed afnemend en mijn man met een tikjen tegen zijn hoed. hoe deze wereld erg klein is en ik ook verjaar op 5 mei is een bijkomend verhaal ik hoop u nog te zien bij de filmpremiere vele groeten en ik vond het een geweldige dag jolanda v d loo sweegers mijn man wil en dochter aurora
Zoals ailtjd moet het leven doorleefd wordenmet pijn, vallen en opstaan,soms gepaard met een traan .of een prachtige roos met een parel.
Net als neef Alfred ben ik ook familie van Walter. Yvonne, het dochtertje van Walter en Hannah is tijdens de oorlog ondergebracht bij mijn opa en oma. Mijn opa, Karl,was een broer van Walter. Mijn vader heeft dus veel herinneringen aan zijn nichtje,oom en tante. De verhalen over het werk van Walter, hebben wij (mijn zus Brigitte en broer Hans) vele malen gehoord van onze paps. We waren al trots op de brug in Amsterdam, maar nu gaat er een film komen,waarin familieleden ook nog eens een figurantenrol mochten spelen……Als klap op de vuurpijl mochten mijn broer Hans en ik ook nog komen met andere stem-acteurs naar Mol in België, om bepaalde scenes van Nederlandse teksten te voorzien..Het was een dag om nooit te vergeten. Bij een scene heb ik me even teruggetrokken, omdat het me teveel werd, maar het was een superervaring. Het heeft me nog dagen beziggehouden. Het voelt heel intens, ook al heb je de oorlog niet zelf meegemaakt. De acteurs zijn in een woord geweldig ! Chapeau voor Rudolf en zijn crew!
We kunnen niet wachten tot de premiere….
Hans en Karin Süskind
Ik had de eer om als figurant te mogen spelen in de film SUSKIND in de Leonardostraat in Amsterdam-Zuid. Het was zeer, zeer indrukwekkend en ik probeerde tijdens de opnames een fractie te voelen wat die arme mensen toendertijd gevoeld moeten hebben toen ze als slachtvee hun huizen werden uitgesleurd en weggevoerd werden om vervolgens op weg te gaan naar de vernietigingskampen. En dat allemaal omdat die zwaar gestoorde , zich ubermensch noemende, Duitse zoogdieren krankzinnig van Jodenhaat waren. Het navrante is dat in de 2e wereldoorlog in werkelijkheid veel mensen zijn weggevoerd uit diezelfde Leonrdostraat wat het extra bizar maakte.
Als deze en de rest van de opnames dezelfde gevoelens gaan oproepen als ze bij mij deden moet dit wel een onvergetelijke en succesvolle film worden.